Clare.
Kochanie.
Clare.
Wstawaj, kochanie.
Małe ptaszki, małe ptaszki
Śpijcie już
Na dworze pod murem
Śpijcie już
Nie glazuruj tak mięsa, bo je spalisz!
Chcesz potruć naszych gości?
Wyprostuj się, dziewucho!
I ty, gruba Molly!
Twoje buty wyglądają jak osrane!
Patrz przed siebie!
Chcę móc się w nich przeglądać!
Jeśli wieczorem nie będziecie wyglądać jak pieprzone królowe balu,
pożałujecie, że się urodziliście, czy to jasne?
Tak jest!
Kompania, na ramię broń!
Rozejść się!
Będą jak zakonnice w kościele, daję słowo, poruczniku.
Wyglansować buty i wyszczotkować mundur,
bo sami wyglądacie jak gówno.
Tak jest!
Prawie idealna.
Kompania, na ramię broń!
Kompania, do salutu!
Prezentuj broń!
Na ramię broń!
Jesteśmy zaszczyceni wizytą kapitana Goodwina.
Oby była ona owocna.
Na miły początek zapraszam naszego słowika,
aby zaśpiewał nam starą, dobrą brytyjską piosenkę miłosną.
Podczas przechadzki w majowy poranek
Na spacerującą natknęłam się parę
Było to dziewczę prześliczne jak cud
I dzielny strzelec, grenadier — zuch
Złączył ich pocałunek w uścisku ochoczym
I ruszyli przed siebie, gdzie ich poniosły oczy
I tak doszli beztrosko nad ruczaju brzeg
Tam usiedli wsłuchani w słowiczy śpiew
SŁOWIK
Kurwa mać!
- Spodobałeś się jej! - Ciszej!
Można?
- Co się stało z mości lordem? - Jago pokazuje mu wartowników.
A potem idzie spać.
- Jest niepijący. - Niepijący?
Pewnie lubi brać od nawietrznej.
Cholerny sodomita.
Idź znaleźć jegomościa i zapewnij mu rozrywkę.
Ja się zbieram do wyra.
Jutro czeka mnie dzień włażenia w dupę.
Zamknij drzwi.
Podejdź.
Nie, proszę pana.
Spokojnie.
Za twój śpiew.
A to...
kupiłem specjalnie dla ciebie w Hobart.
Poczuję się urażony, jeśli tego nie przyjmiesz.
Zaśpiewaj coś.
Tylko dla mnie.
Nie to.
Tę tylko dla mnie.
Marzę, aby moja miłość była motylem
Usiadłabym wtedy na piersi ukochanego
A gdybym była niebieską kukułką
Śpiewałabym mu do snu
A gdybym była kosem
Śpiewałabym do samego rana
Przysiadłabym i śpiewała
Dla ciebie, ukochany
Bo ciebie sobie umiłowałam
Boże, jakaś ty piękna.
Każdy z tych żołnierzy chciał cię dzisiaj mieć.
Usiądź mi na kolanie.
Panie, spóźniasz się już trzy miesiące z moim listem polecającym.
- Wyślę go, kiedy będę gotowy. - Powinnam być z mężem.
- Takie jest prawo. - Powiedziała złodziejka.
Czyż nie ocaliłem cię od więzienia?
Ostrzegali mnie przed tobą, ale i tak cię zabrałem.
- Gdyby nie ja, nadal byś tam gniła. - Jestem panu za to wdzięczna.
Pozwoliłem ci poślubić Irlandczyka.
Dostałaś chatę.
- Za mało dla waszej wysokości? - Jestem panu wdzięczna.
Sprawiłem ci nawet konia.
Żaden inny tutejszy skazany nie ma własnego konia.
Aidan pracował na niego trzy lata. Sam za niego zapłacił.
Niewdzięczna!
Zaczyna się płacz.
Przepraszam.
Ja decyduję, kiedy odchodzisz, a kiedy zostajesz.
Przestań płakać.
Robisz to celowo, bo jest tu kapitan.
- Nieprawda. - Prawda.
Robisz to celowo, aby się na mnie zemścić.
Nie powinnam była się odzywać.
Przepraszam. Pójdę już.
Chodź tu!
Proszę, nie!
Muszę iść do dziecka. Proszę, nie.
Zamknij się.
Popraw rękaw.
Poruczniku.
Kapitanie. Możesz iść, panienko.
Pańscy żołnierze strzelają bez powodu.
Strzelają, aby odstraszyć czarnych.
Byli pijani w sztok i mierzyli w niebo, poruczniku.
W końcu.
Ty sobie używasz życia, a ja niańczę ryczącego bachora.
Zdejmij tę sukienkę. Jesteś skazaną, nie księżną.
Już ściągam, do diabła!
Co proszę?
Przed świtem wyszorujesz kotły.
Aidan.
Możemy iść, kochany?
Mała ptaszyna była przerażona.
Myślała, że umrze w lesie...
w samotności.
Zapiszczała swoim słodziutkim głosem,
aby sprawdzić, czy mama usłyszy.
Jej głos był tak czysty,
że roznosił się w dal między drzewami.
Aż nagle, niespodziewanie...
jej mama zleciała do niej i złapała ją za pierś.
A mała ptaszyna ćwierkała radośnie.
Trzymała się mamy, lecąc między drzewami,
aż dotarły do pięknego miejsca,
gdzie razem mogły żyć szczęśliwie.
Gdzie słońce jasno świeciło,
a niebo było bezchmurne.
Była w domu.
Była wolna.
I co powiedział?
- Że wyśle list, kiedy będzie gotowy. - Na litość boską.
- Jutro pójdę i każę mu go wysłać. - Nie możesz mu rozkazywać.
- To nie zadziała. - On jest ci to winien.
Odpokutowałaś swoje.
- Co to za ślad? - Co?
- Kolejny, na szyi. - Upadłam.
Skrzywdził cię?
Zabiję go.
Nie bądź głupi.
Przewróciłam się i uderzyłam w piec.
Uciekniemy tej nocy.
- Nie. - Ukryjemy się gdzieś.
Mamy odłożonych kilka monet, poradzimy sobie.
Jeśli złapią mnie bez tego pisma, znowu trafię do więzienia
i stracę was oboje.
Nie mogłabym.
To by mnie zabiło.
Niedługo wyrusza na północ.
Będziemy musieli jechać z nim.
Chcesz tego?
Chcesz na zawsze być do niego przykuta?
Już dawno powinienem spełniać rolę męża.
Jutro z nim porozmawiam.
Obiecuję.
Nie zrobię nic głupiego.
Będę najmilszym, najgrzeczniejszym facetem...
na świecie.
Dobrze?
Dobrze, moja pani?
Kocham cię, Clare Carroll.
Jesteś moim życiem.
Co z ciebie za mężczyzna?
- Nie dam rady, sierżancie. - Pij, pij, pij...
Nie marnuj, synu!
Witajcie, poruczniku.
Spisaliście się. Lada moment zostaniecie kapitanem.
Cholerne procedury.
Kiedy awansuję, nie będę już płaszczył się przed takimi jak on.
No co? Ja też chcę poużywać!
Przepraszam, poruczniku.
Za dużo wypiłem.
Wychłostano i zamknięto już pięciu waszych żołnierzy.
Zamknąć też resztę?
Do łóżek, moczymordy!
Zostawcie te kufle i jazda.
- Piłeś? - Tylko z nim porozmawiam.
Nie!
Puść ją wolno.
- Co proszę? - Rano prosiłem grzecznie.
A teraz każę ci ją puścić.
Nie pozwalaj sobie.
Niech mówi.
Prosi o to od trzech miesięcy.
Co tydzień mówisz jej, że wyślesz list,
a tego nie robisz.
Dlaczego jej nie puścisz?
Aidan, proszę.
Spłaciła swoje długi, ja również.
Czyżby?
To moja żona.
A moja własność, więc zrobię z nią, co zechcę.
Proszę, ukochany, idź już.
Do kwatery, poruczniku.
Coś ty sobie myślał? Uderzyłeś oficera!
Chcesz nas pogrążyć?
To awanturnik, kapitanie.
- Jego żona też. - Kim ona dla was jest?
Nikim.
Macie mnie za idiotę?
Nie.
Wicegubernator potępia niemoralne zachowania swych oficerów.
Zgadzam się z nim.
Ja również tego nie toleruję.
Jestem tu wystarczająco długo.
Odnotowałem zachowanie pana i pańskich żołnierzy.
Niestety nie mogę polecić pana do awansu.
Ale sam podpułkownik mi powiedział, że poleci mnie majorowi Bexleyowi.
Zależnie od mojej rekomendacji.
A nie mogę pana polecić.
Objąłem to stanowisko z obietnicą, że spędzę tu rok,
a minęły już trzy lata.
Mam pod sobą najżałośniejszą bandę, jaka kalała wojsko brytyjskie,
a mimo to nadal mam spójne wyniki.
Ucywilizowałem tę ziemię, pozbyłem się czarnych,
- uczyniłem bezpieczną... - Nikt nie jest panu nic winien.
Nie ma w tej kolonii oficera,
który pracowałby ciężej ode mnie.
Skoro oficer nie panuje nad garstką skazańców,
to jak miałby dowodzić większym posterunkiem?
Przede mną długa droga.
Pojadę do Launceston, spotkam się z majorem
i osobiście złożę podanie o tę posadę.
Skoro nalegacie.
Chociaż do pięciu dni powinni ją obsadzić.
Do pięciu dni?
Żaden inny oficer nie zna tej kolonii lepiej niż pan.
Proszę wsiąść na szkapę i tam ruszać.
Dotarcie tam konno graniczy z cudem.
Więc weźcie kilku ludzi i idźcie pieszo.
Kurwa!
Z samego rana wyruszamy do Launceston.
Przez busz.
- Co? - To niebezpieczne.
Kurewsko niebezpieczne, tępy wałkoniu!
Nie jesteśmy przygotowani, poruczniku.
Muszę poinstruować kaprala.
Nie mamy zapasów ani czarnego przewodnika.
Więc przygotuj nas, Ruse.
Choć raz zrób coś użytecznego.
Wypijcie, idziemy złożyć komuś wizytę.
Mam złe przeczucia.
Co jeszcze?
Stracę swój bilet, wrócę do więzienia, a ty zostaniesz z nim?
Wolę siedzieć w buszu.
Zaryzykować.
Na zewnątrz jest dla niej za zimno.
Pamiętasz, jak to spakować?
Dokąd pójdziemy?
Byle jak najdalej stąd.
Daj mi ją najpierw nakarmić.
Jest głodna.
Tylko szybko.
Wybieracie się gdzieś?
Nie chcemy kłopotów.
Ale tak to już jest, prawda?
Nie chcesz kłopotów, ale czasami i tak cię dopadają.
- Przepraszamy. - Milcz!
Przeproś.
Przepraszam.
Aidan, nie!
Zastrzelisz mnie, irlandzka pizdo?
Jesteś zwykłym gównem spod buta.
On jest pijany, poruczniku. Oboje żałujemy tego, co zrobił.
Piękna ta twoja żona.
Cudownie mi z nią było.
Nie mówiła ci?
Odkąd wydaliła tego dzieciaka, pieprzyliśmy się jak najęci.
Jej też się podobało.
Dowodzą tego moje podrapane plecy.
Nie słuchaj go, ukochany.
Błagała mnie o to.
- Mówiła, że lepszego nie miała. - Nie dotykaj jej!
Chcesz zobaczyć, jak to lubi?
Nie. Aidan!
Zabiję cię!
Nie!
Zabiję cię, kurwa!
- Nie! - Proszę, przestań!
- Proszę! - Przepraszam!
Ty pieprzona żmijo!
Zabiję cię!
Pomóż!
Chciałeś jej spróbować.
Próbuj.
Nie! Moje dziecko!
Ucisz je.
- Nie chce przestać. - Moje dziecko!
- Ucisz się. - Zrobisz coś z nim?
- Nie! - Bądź cicho.
Proszę, bądź cicho.
- Moje dziecko! - Przymknij się.
Nie chce się zamknąć. Proszę, ucisz się!
- Ucisz je albo ja to zrobię! - Nie!
- Uciszysz je w końcu? - Zamknij się!
Zrób to!
Wszystko zepsułeś, tępaku.
Musimy to zakończyć.
O czym pan mówi?
O niej, o tym.
Nie mogę.
Co z ciebie za facet? Zakończ to.
No już!
Nie!
Co się stało?
- Miałaś tu być o świcie. - Gdzie on jest?
- Co zrobiłaś dziecku? - Gdzie porucznik?
- Gdzie?! - Wyruszył wcześnie
z sierżantem i młodym chorążym.
Dokąd?
- Nie muszę ci... - Dokąd?!
Do Launceston.
Mówił, że obejmie tam dowództwo. Jadą przez busz.
Clare, czekaj!
- Twój mąż to zrobił? - Nie, do diabła, już mówiłam!
Zważaj sobie.
Mój mąż leży martwy w chacie.
Zabili go pańscy oficerowie.
Mam bardziej zawierzyć słowom skazanej,
niż słowom oficera?
To moje słowo.
Mój dowód!
Pomoże mi pan czy nie?
Mogę wysłać raport do Hobart.
Idź do diabła!
Nie wchodź tam, Luddy, nie patrz na to.
Jedziesz ze mną?
- Dorwę ich. - Dopiero co dostałem bilet.
Odesłaliby mnie z dala od Luddy.
- Nie mogę. - Aidan oddałby za ciebie życie.
Zostawisz go w ciemnym grobie, kiedy jego mordercy są wolni?
To był mój przyjaciel, Clare. I kochaliśmy to dziecko.
Chcę, aby spoczęli pod tym drzewem.
- Złóżcie ją w ramionach ojca. - Clare, co ty wyprawiasz?
Zmówcie modlitwę i pożegnajcie ich ode mnie.
Nie możesz...
Stój!
Nie jedź, kochana!
Na Boga, co ty robisz? Nie wiesz nawet, dokąd jechać.
- Pojadę drogami. - Co?
- Nie przeżyjesz tam jednego dnia! - Mam tu zostać i szydełkować?
To pieprzony busz.
Weź chociaż przewodnika.
Pracuję z jednym. Jest bystry i zna te tereny.
- Czarni... - Nie pojadę z czarnym.
Skończę jako jego kolacja.
- Czego ty mi życzysz? - Clare, proszę.
Nie puszczę cię samej.
Nie wytrzymałbym tego.
Chłopcze!
Spierdalaj!
Billy.
- Mam dla ciebie robotę. - Ci żołnierze też mieli.
Kazałem im się gonić.
Wujek Charlie z nimi pojechał.
Nie będę już pomagał białym diabłom.
- Nigdy nie płacicie. - To ja chcę cię nająć.
- Nie będę pracował dla białej! - Zapłacę dwa szylingi.
Jeden teraz, drugi po dotarciu do tych żołnierzy.
Nie masz dwóch szylingów.
Reszta, kiedy sprzedam biżuterię.
Jeśli wcześniej mnie zabijesz,
nikt nie da ci za nie szylinga.
Więc nawet o tym nie myśl.
Widziałem cię.
W domu szefa.
- Gdzie twoje dziecko? - Nie mam dziecka.
- Co ci się stało w twarz? - Chcesz tę robotę czy nie?
Z tymi żołnierzami jedzie mój mąż.
Zaprowadzisz mnie do niego, a potem nas oboje do Launceston.
Samych, bez żołnierzy.
Nie chcę kłopotów.
- Na litość boską! - Czekaj.
Daj mi tego szylinga, wyruszymy jutro.
Teraz, albo znajdę kogoś innego.
Ten koń jest za wolny.
- Idzie z nami. - To ja biorę psy.
Nie!
Niebezpiecznie z tym jechać.
- Odstrzelisz sobie łeb. - Ruszaj się.
Szybciej!
Czekaj!
Jedź złą drogą, jeśli chcesz.
Żołnierze poszli tędy.
- Co to za mina, chorąży? - Słucham, poruczniku?
Cały dzień wyglądacie jak wystraszona dziewczynka.
- Ogarnijcie się. - Tak jest.
Ruszać się, pizdy!
Świetny wybór, Ruse. Szkieletor, przygłup i konus.
- Dobra robota. - Tylko ich mogłem wziąć.
Pozostali skazańcy dokańczają most.
- Bez nich szlibyśmy szybciej. - Z całym szacunkiem.
Mogę panu wyglansować buty, rozpalić ogień, przynieść wody,
pracować szybciej i ciężej niż te stare pryki.
Wygląda na to, że konus ma jaja.
Widziałaś, gdzie polazł?
- To mój czarny. - Twój?
Mój przewodnik!
Masz coś nie tak pod kopułą?
- Podróżujesz z nim sama? - Dzięki tobie teraz mi uciekł.
To dzikusy podłożyły ogień.
Zabili nasze owce.
Żonę i dzieci też by zabili, gdybyśmy wrócili później.
Oszalałaś? Nie możesz jechać sama.
Tam toczy się wojna.
Jedziesz na własny pogrzeb!
Jezusie przenajświętszy!
Nie podkradaj się tak!
Bo co? Zastrzelisz mnie, czy powiesisz?
Nasi ludzie oczyścili tę ziemię, żebyśmy mogli polować.
- Mieć co jeść. - Zamilcz.
Potem wy, białe diabły, przywieźliście tu owce.
Przegoniliście nas.
Teraz głodujemy, a wy nas mordujecie.
Dosyć!
Niech was diabli.
Dostaniecie, na co zasługujecie.
Gdzie jedzenie? Głodny jestem.
Musiało spaść.
- Co robisz? - Zdobędę jedzenie.
Co? Ukradniesz je?
- Chłopcze! - Tak, ukradnę.
Zbliż się do tego domu, a cię tu zostawię.
To co będziemy jeść?
Może zjemy tego cholernego konia.
Czemu jesteś czarny? Chorujesz?
Zostawcie go, sierżancie.
Charlie to dobry chłopak, prawda?
Jeszcze trzy dni drogi.
Uważaj na niego, zabije cię we śnie.
Oni jedzą takich maluchów jak ty.
Daj mu spokój.
To jeszcze dziecko.
Powiedział wielki obrońca dzieci.
Co?
Tylko żartuję, chorąży.
Co się dzieje?
Myślę o tym, co się wydarzyło.
- O tym, co zrobiliśmy. - Co?
Irlandzka szumowina próbowała zabić oficera.
Ruszył na mnie z muszkietem.
Świat będzie nam za to wdzięczny.
Dziewczyna nie umarła, poruczniku.
- Jestem pewny. - Co z tego?
Kogo to obchodzi?
Wszyscy wiedzą,
że jej mąż zabił ze wściekłości dziecko.
Potem rzucił się na nią, więc go zastrzeliła.
Nie zamartwiaj się.
Możemy za to zawisnąć.
Ostatni raz mówicie o tym.
Komukolwiek.
Nigdy was tam nie było. Nie wiecie, do czego tam doszło.
I od tej chwili, patrząc na waszą tępą gębę,
chcę widzieć pieprzony uśmiech.
Jasne?
Spójrzcie na to z jaśniejszej strony.
Dwa miesiące na Ziemi van Diemena
i już jesteście dzieciobójcą.
Jeżeli któryś z was przeszkodzi mi w objęciu tej posady,
to przysięgam, zostawię was w buszu na śmierć!
Ucisz je albo ja to zrobię!
No chodź, słodziutka.
Musimy iść.
Tam poszli, pięciu.
- Pięciu? - I mały.
Dzieciak. Do tego wujek Charlie, razem siedmiu.
Szybko idą. Prawie nie stają.
Kiedy do nich dotrzemy?
- Może jutro. Nie wiem. - Nie ma szybszej drogi?
Tędy spotkamy ich jeszcze dzisiaj.
Ale to trudniejsza droga. Bardziej zarośnięta.
Ściągnij je!
To pipina. Kochają cię.
- Mnie nie tykają. - Pomóż!
Są duże i tłuste, już się najadły.
Chłopcze?
- Dokąd jedziesz? - Mój mąż jedzie przodem.
Szli tędy tylko żołnierze.
Twój mąż jest żołnierzem?
Muszę do niego dołączyć.
Mówiłaś już.
Masz papiery?
Jestem wolną mężatką.
Jaki mąż puszcza tutaj kobietę samą?
Ja i mój kumpel lubimy irlandzkie cipeczki.
Zostań tu trochę, a zarobisz.
Nie tknęłabym was, nawet gdybym miała zginąć.
To pokazuj papiery, irlandzka pizdo.
Kiedy mój mąż się o tym dowie...
Kiedy zaczyna dziać się coś złego, ty znikasz bez śladu.
Płacę ci za ochronę!
Nieprawda.
Ja pokazuję drogę.
Bronisz się sama.
Pieprzony tchórz!
Nie jestem tchórzem.
Ci, którzy widzą czarnego, strzelają.
Martwemu ciężko będzie pokazać ci drogę.
Zabierz je, konusie.
Ja idę się odlać.
Chodź, Koa.
Szybko.
Proszę, proszę.
Proszę, moje dziecko.
Takiej jak ty jeszcze nie widziałem.
Nic ci nie zrobię.
Pomocy!
Patrzcie, co znalazłem!
- Wpadłem na nią, jak się odlewałem. - Po co ją tu przyprowadziłeś?
Z nią jest dziesięciu innych. Siedziała przy martwych.
Płakała jak teraz. Naprawdę, byli martwi.
Tylko ona była żywa.
- Chcę choć raz taką dosiąść. - Nie.
- Pan już takie miał, ja nie mogę? - Nie bądź obleśny.
Pakować się!
Pozbądź się jej.
Wiele już zrobiłem dla porucznika. Pan zrobiłby dla mnie choć tyle.
Przepraszam.
Może pan wziąć ją pierwszy.
Spojrzy porucznik, jaka ona śliczna.
Tylko ona żyła.
- Proszę, puśćcie mnie. - Spokojnie.
Moje dziecko zostało same!
Mój synek!
Przywiąż ją do wózka.
Jeśli będzie robić problemy, załatwisz ją.
Puszczaj!
Puszczaj, diable!
Zamknij się!
- Są blisko. - Jak bardzo?
Dogonimy ich dzisiaj, o ile rzeka nie wezbrała.
Słyszysz ją?
- Jest blisko. - Możemy się pośpieszyć?
Proszę.
- Co robisz? - Za dużo wody.
Dogonimy ich kiedy indziej.
- Mówiłeś, że dzisiaj! - Nie ja tu rządzę.
- Rzeka rządzi. - Jezus Maria!
Co robisz?
Nie przeprawimy się.
- Przeprawimy. - Nie.
Wody jest za dużo i za szybko płynie.
Dalej, Becky.
Musimy coś zjeść.
Ty pieprzony czarny diable!
Wracaj tu!
Wracaj!
Mógłbym tu zdobyć mnóstwo jedzenia.
Ale to wymaga czasu.
Mógłbym zrobić włócznię.
To idź i zrób, a nie marudź.
Cholerni biali.
Zabieracie mnie od rodziny.
Mówicie: „Będziesz teraz jak biały.
Nie będziesz polował, odprawiał rytuałów.
To jest złe. Rób jak biały”.
Robię i gówno z tego mam.
- Teraz nie mam nic. - Biedaczek.
Żaden biedaczek. Pieprzona Anglia.
Myślisz, że tylko ty masz problemy?
Od dziecka byłam zdana na siebie.
Nie znałam ojca.
Matka umarła młodo z przepracowania.
Żyłam na ulicy, kradłam, aby przetrwać.
A teraz tkwię z tobą na zadupiu świata.
Witaj na świecie, chłopcze.
Po brzegi wypchanym cierpieniem.
Nie jestem twoim chłopcem.
Jestem mangana, czarny ptak.
Z klanu letteremairrenerów.
Nie śpiewam „Boże, chroń Królową” jak te białe diabły.
Śpiewam: „Jestem czarnym ptakiem.
- Lecę wysoko nad górami”. - Przestań!
„Jestem mangana”.
Przestań!
- „Lecę wysoko nad górami”. - Nie potrafisz śpiewać.
Moi bracia, mój ojciec, moi wujowie...
Wszyscy nie żyją.
Biali zastrzelili ich na moich oczach, kiedy byłem mały.
Moja matka, moje ciotki...
Wszystkie uciekły. Nigdy już ich nie widziałem.
Biali zabrali mnie od rodziny.
Zakuli mnie, bili.
Mówili, że teraz będę jak biały.
A ja nie chcę być jak biały.
Ani teraz, ani nigdy.
Ten szef, za którym jedziesz, on jest najgorszy.
Kazał mi prowadzić go do czarnych, a potem ich zabijał.
Nie będę już pracował dla białego.
Zostanę na północy.
Odnajdę matkę i ciotki.
Wrócę do domu,
żebyście nie mogli mnie już skrzywdzić.
Że niby ja?
Ja nie skrzywdziłam twojej rodziny.
Jesteś z Anglii.
Nie, jestem z Irlandii.
- Jesteś z Anglii! - Z Irlandii!
Niech Anglicy płoną w piekle! Każdy jeden!
Niech ich oszpeci ospa! Pożre dżuma!
Niech żyje Irlandia!
- Jesteś z Irlandii? - Tak, głupcze.
Nienawidzę Anglików.
Jestem z Irlandii.
Cholerni biali.
Och, jak chciałabym zobaczyć
Nawet gdybym miała zaraz potem umrzeć
Naszego króla i tysiąc wojów
Wypędzających obcych z naszych ziem
Hurra, witajcie w domu
Z wami nadchodzi lato
Pomocy!
- Jak było? - Jest twoja.
Krzywdzicie ją?
- Jak masz na imię? - Eddie.
Gdzie twoi rodzice, Eddie?
Nie żyją.
Sam potrafię o siebie zadbać.
Umiesz czytać albo pisać?
Nie.
Nauczę cię pisać twoje imię.
Dobre duchy, proszę, pomóżcie mi.
Clare.
No proszę.
Co tutaj robisz?
Samiusieńka w buszu.
Ja pierdolę.
Znalazłem tu coś!
- Gdzie jesteś? - Tutaj!
Cooper?
- Gdzie jesteś? - Szybko.
Ktoś musi załatwić nam żarcie.
Jedzenie. Pamiętasz?
Gdybym miał cię zabić, już bym to zrobił.
Zostawiłbym cię w rzece albo z tymi diabłami zeszłej nocy.
Naprawisz go?
Proszę, zepsuł się.
Nie zepsuł.
Zamoczył się w rzece.
- Skąd to masz? - Ukradłem.
Z chaty.
- Tego sukinsyna, co do mnie strzelał. - Co?
Ja jestem bystry. Biali chcą wszystko szybko
i nic nie osiągają.
Ja szybuję powoli i wszystko ogarniam.
Jestem czarnym ptakiem.
Napraw go. Musimy ruszać.
Szybciej.
Tutaj!
Puśćcie mnie! Pomocy!
Tutaj!
Puśćcie mnie.
Znalazłeś Koę? Został sam.
- Uspokój się, Lowanna. - Gdzie jest Koa?
- Jest bezpieczny? - Nic nie robimy.
Nic nie robimy, nie strzelaj.
- Lowanna. - W nogi!
Lowanna.
- Wszyscy martwi, tak? - Gdzie jest Jago?
I tak już po nim.
Te ślady są starsze.
- Ale te są świeże. - Co? Nie rozu...
Szli tędy.
Tam.
Ten duży żołnierz.
Co tak chodzi.
Poszedł tam.
- Kiedy? - Niedawno.
Jest ranny, widać krew.
- Co robisz? - Chciałam, żeby się zatrzymał.
Jeśli to jest twój mąż, to lepiej znajdź sobie innego.
- Jak go złapiemy? - Nie chcę kłopotów.
Proszę, pomóż mi.
Wiesz, jak to jest, kiedy biały odbiera ci wszystko, prawda?
Oni ukradli mi coś,
co chcę odzyskać.
- Zabrałeś rum. - Nic więcej bym nie uniósł.
Lepiej być nie mogło. Przynajmniej się dziś upijemy.
Spisałeś się lepiej niż sierżant, on nic nie zabrał.
Nie płacz.
- Bądź mężczyzną. - Nie płaczę, proszę pana.
Płacz jest dla bab.
Umiesz z tego strzelać?
Nie.
- A chciałbyś się nauczyć? - Tak.
Idź z przodu.
Podczas postoju też dostaniesz rumu.
Sierżancie.
Idziecie z tyłu.
- Ubezpieczajcie. - Tak jest.
Jeśli znowu zaatakują, ciebie załatwią pierwszego.
Chłopcze, dotrzemy tam jutro?
Może, szefie, a może pojutrze.
Dostaniesz nagrodę, jeśli dojdziemy tam jutro.
Idź po Becky i czekaj na mnie.
Idź!
- Poddaję się! - Poddajesz się?
Poddajesz się?!
Nie chciałem zabić dziecka.
Chciałem, żeby było cicho.
Proszę.
Przepraszam, nie chciałem tego!
Giń!
Matko...
Chłopcze.
Billy, proszę.
Nie odchodź.
Dam ci wszystko, co mam.
Nawet Becky.
Wiesz, ile jest warta? Dziesięć funtów.
- Sprzedam ją dla ciebie w Launceston. - Nie chcę jej.
W drodze powrotnej jakiś biały odstrzeli ci głowę.
Billy, proszę.
Nie mogę zostać tu sama.
Co on ci zrobił, że tak go potraktowałaś?
Nie szukasz męża, prawda?
Nie masz już dziecka.
Zatem?
Tędy.
Pod górę?
Nie tędy?
Tędy za dużo czarnych.
Więcej walki, śmierć. Niedobrze.
Stromo.
Czarni was ścigają, bo zabiliście kobietę.
Czarni nie wchodzą na góry.
Bezpieczniej. I szybciej.
Tu są złe duchy.
Bardzo złe.
Szybciej.
Stój!
Wracaj tu, suko!
Jak cię znajdę...
od razu strzelę ci w łeb!
I tej twojej małpie!
Pieprzone zwierzęta!
Walczyli tutaj.
Tutaj ten duży oberwał włócznią,
zanim go wykończyłaś.
Żołnierze zastrzelili czarnego.
Jego rodzina go zabrała.
To była kobieta.
Na pewno chcesz za nim iść? To szaleńcy.
Jestem tu, aby coś zrobić i zrobię to.
Idziesz?
Chłopcze?
To na pewno najlepsza droga?
Najlepsza.
Jutro muszę być w Launceston.
To ważne.
Rozumiesz?
Odpowiadaj!
Zrozumiałeś?
Charlie was tam zaprowadzi,
jutro spotkasz się z szefem. Będziesz zadowolony.
- Świetnie. - Ściemnia się.
Zatrzymamy się. Ruszymy rano.
Co oni robią?
- To skrót? - Nie.
Nikt tamtędy nie chodzi, nawet czarny.
Dla niej jest za stromo.
Możemy to obejść i dogonić ich jutro.
Ściemnia się. Zatrzymamy się tutaj.
Pójdę po jedzenie. Zaczekaj tu.
Billy!
Tutaj.
Tutaj. Jutro kangur,
dzisiaj korzonki.
Jedz.
Musisz umyć ubrania.
- Zmyć krew. - Nie trzeba.
Jak masz na imię?
Clare.
Jesteś z Irlandii?
Tak.
Jestem z Irlandii.
Irlandia jest daleko.
Charlie to twój wujek?
Nie taki, jak myślisz.
Jest z innego klanu.
To plangermairreenner.
Pomaga mi w rytuale.
Pomaga żyć po naszemu.
Teraz jest moją rodziną.
Masz tutaj rodzinę?
Gdybym widział tych białych,
którzy zabili moją rodzinę...
zrobiłbym to samo, co ty.
Nie martw się, ukochana.
Nie martw się o nas.
Chciałem ci powiedzieć, że nic nam nie jest.
Wszystko jest dobrze.
Jest dobrze.
Jest dobrze!
Moja ciotka robi kleik.
Wysusza mleko, uśmierza ból.
Mogę go zrobić.
- Zostaniemy i odprawię okadzanie. - Nie chcę twoich czarów!
Ruszamy.
Mangana.
Mój czarny ptak.
To ja.
Widzisz go? Ma silnego ducha.
Pomoże ci, wskaże drogę.
Moja kraina jest niedaleko
Ona to moja kraina
Ona to moja matka
Śpiewa mangana, czarny ptak
Śpiewa dla mnie i mojego domu
Teraz będziesz bezpieczna.
Jestem z tobą.
Od teraz będzie dobrze.
Możesz odpocząć.
Złapałem dobrego.
Dobry maluch.
Dobry.
Dobry, dobry.
Stać.
Na litość boską, stój!
Przez cały dzień nie widziałem żadnej ścieżki.
- Gdzie jesteśmy? - Już niedaleko, szefie.
Za wzgórzem.
Jesteśmy.
- Co? - Zostańcie tu.
Dokąd idziesz?
Chcieliście całą ziemię? Oto ona.
Tutaj.
Dobry widok.
- Będziesz tu jak król. - Sprowadź mnie z tej góry
- i zaprowadź do Launceston. - Stąd daleko do miasta.
Przyjdę później zobaczyć, jak sobie radzicie.
- Dobrze, szefie? - Ty pieprzony czarny chujku!
Nabrałeś nas.
Dam ci, co tylko chcesz.
Dam ci dwadzieścia funtów. Nie będziesz już musiał pracować.
Nie chcę waszych pieniędzy.
I nie nazywaj mnie chłopcem, angielski sukinsynu.
Obrażał porucznika.
Ty tępy piździ kłaku!
Nie wiem, czy zauważyłeś,
ale jesteśmy pośrodku niczego!
Przepraszam.
Tylko jedna osoba mogła nas stąd wydostać,
ta pieprzona czarna pizda!
Dwa dni.
Dwa dni od kapitaństwa albo zgnicia na tym zadupiu.
Tak wygląda sytuacja.
Sierżancie, jesteście naszym nowym chłopcem.
Zabiliście poprzedniego, więc zajmiecie jego miejsce.
Macie jeden dzień, aby doprowadzić nas do Launceston.
Eddie, mianuję cię sierżantem.
To twój pistolet.
Pamiętasz, jak go obsługiwać?
Tak, poruczniku.
Dobrze.
Jeśli ten chłopiec nie będzie się słuchał...
możesz go zastrzelić.
Nie!
Charlie.
Co oni ci zrobili?
Gdzie jesteśmy, chłopcze?
Daleko jeszcze?
Za dzień obejmuję nową posadę.
Wstawaj.
- Nie... - Co nie?
Co nie?!
Proszę.
Nie.
Co robimy, Eddie?
Zabijemy go czy pozwolimy żyć?
- Proszę. - Zabić go...
czy pozwolić żyć?
Proszę.
Zabić go? Tak? Nie?
Nie, nie robi pan tego!
Zawdzięczasz swoje życie dzieciakowi.
Nie zapominaj o tym.
Pomogę ci do nich dotrzeć.
Są blisko.
Łatwo ich znajdę.
Idź tam.
Tamtą górską ścieżką.
Wpadną prosto na nas.
Nie przeprowadzimy Becky przez ten grzbiet.
Przeprowadzimy.
Powinniśmy odpuścić. Widziałeś, co zrobili Charlie'emu.
Chcesz dać im odejść?
Po tym, co zrobili?
- Nie pora tchórzyć. - Nie wiesz, o czym mówisz.
Pierwsza strzeliłabym im w głowę.
Poczekaj, aż się zbliżą.
Nie za wysoko, zobaczą cię.
Zobaczył cię!
Strzelaj! Zobaczył cię!
Co robisz? Strzelaj!
Musimy tam wejść!
Zatrzymaj się!
Clare!
Chcę to przerwać. Chcę do domu.
Zabiorę cię stąd,
- ale teraz musimy uciekać. - Wracajmy po Becky.
- Musimy stąd iść. - Nie zostawię jej, to koń Aidana!
Proszę, to klacz mojego męża.
Nic innego mi po nim nie zostało.
Poczekaj tutaj.
- Nie zostawiaj mnie, też idę. - Ja nie żartuję.
Idę sam, to zbyt niebezpieczne.
Obiecuję, że po ciebie wrócę.
Weź muszkiet, ja go nie chcę.
Weź go!
Upewnij się, że nic jej nie jest.
Święci Pańscy!
Patrzcie, kogo tu mamy.
Brać konia!
Myślałem, że jesteś dla nas zbyt dobry.
Więc co tutaj robisz, zasrańcu?
Przebyłeś szmat drogi, aby mnie zastrzelić?
Co, chłopcze?
Gdzie ona jest?
Widziałem ją.
Gdzie jest?
Została ranna i uciekła.
Szalona suka tego nie przeżyje.
I dobrze.
Bez ciebie na pewno tu zginie.
Słyszysz, irlandzka kurwo?
Było się nie fatygować i zabić się w domu!
Twój stary znajomy zginął. Wiesz o tym?
Miał wypadek.
Potknął się i zdechł.
Eddie.
On zaprowadzi nas do miasta.
Nie spuszczaj go z oczu.
Jeśli będzie uciekał, strzelaj tak, jak ci pokazywałem.
- Celuj w serce. - Tak, poruczniku.
Zuch.
Ruszaj, psie.
No już, czarny skurwielu!
Wstawaj!
Zaraz sam cię zastrzelę.
Tak jest! Irlandia jest w tamtą stronę!
Uciekaj!
Moje dziecko.
Moja córeczka.
Ucisz je albo ja to zrobię!
Zrób to!
Czeka cię wielka nagroda, jeśli zaprowadzisz nas do miasta.
Rób swoje, konusie.
Jesteśmy.
Kurwa mać, udało się!
Brawo, chłopcze. Zasłużyłeś na nagrodę.
Prawda, Eddie?
Daj mu nagrodę, a sam zyskasz wolność.
Bądź mężczyzną!
Daj mu nagrodę!
Kurwa!
Co ci mówiłem?
- Jezu. - Przepraszam.
Następnego zastrzelę. Przepraszam.
Myślałem, że coś w sobie masz, ale jednak nie.
Jesteś nikim i taki pozostaniesz,
bezużyteczny szczurzy pomiocie.
Nie, proszę.
Zostań tu.
Kiedy dotrę do miasta, powiem władzom o biegającym wolno skazańcu.
Dołożą ci kolejnych pięć lat.
Nie, poruczniku, proszę!
Poprawię się.
Niech mnie pan tu nie zostawia!
Następnego zastrzelę.
Naprawdę!
Boże!
Nie mogłem znieść tego kwiczenia.
- Gdzie jestem? - A dokąd zmierzasz?
Donikąd.
Tędy idzie się do Launceston.
A tędy w sumie nigdzie.
To główna droga do miasta?
Mogę usiąść z tyłu, proszę?
Mogę się zabrać?
Zjeżdżaj, kurwo!
Siadaj z tyłu, ale nie chcę cię widzieć.
Dziękuję.
Stać!
Billy.
Podnieś ręce i idź przodem.
Zrób to!
Wielorybników tak wielu oszukałaś
Że już nigdy nie wrócisz na Paradise Street
Gdzie prowadzisz tego...
Mordy w kubeł!
Dokąd idziecie?
Na naszą farmę.
Kradł nasze zapasy.
Pieprzony śmieć. Tych złapaliśmy pod miastem.
Skąd pochodzisz?
Jestem letteremairrenerem. A wy?
- Zamknąć się! - Jesteśmy panninherami.
Bla, bla, bla...
Letteremairrenerów już nie ma.
Jak to?
Twoich ludzi już nie ma.
Nie żyją, tak samo jak nasi.
- Wszyscy nie żyją. - Zamknąć jadaczki!
Wszystkich zabiliście!
- Zamknij się. - Przestań.
- Wy, biali, zabijacie wszystkich. - Stul pysk!
- Odbieracie nam ziemię. - Skończ!
- Odbieracie nam kobiety. - Przestań!
Jesteście diabłami!
- Możemy załatwić twojego. - Nie!
- Mąż się nim zajmie. - Jak chcesz.
- Obiecałeś mi trofeum, Davey. - Zamknij się, Thompson.
- Chcę głowę. - Dobra.
Szalone sukinsyny!
Dawaj, Davey!
Ruszaj, psie!
Stój!
Zabiję was, jeśli dotkniecie czarnego.
Nie mam zamiaru go dotykać.
Wyglądasz na przestraszoną.
Możesz się u nas umyć i najeść.
- Na Boga, Harold. - Zamknij się, kobieto.
Wsiadajcie z tyłu.
Dziękuję.
Ty.
Chodź, zjesz z nami.
Powiedziałem, żebyś zjadł z nami.
To mój kraj.
To mój dom.
Stój!
Jesteśmy.
Załatwcie, co musicie i odejdźcie.
Z tobą nic mu nie grozi.
Ale bez ciebie...
Nie przy obecnym obrocie spraw.
Nie pakujcie się w jeszcze większe kłopoty.
Dziękuję.
Nie ruszaj się stąd.
Jeśli ktoś będzie chciał cię skrzywdzić, idź prosto do sklepu.
Weź to na wszelki wypadek.
To imponujące, że dotarł pan tu bez pomocy tubylców.
Spędziłem lata na ucywilizowaniu tych ziem.
Mam to we krwi.
Z chęcią ugościmy pana przy szklaneczce.
- Proszę przyjść z sierżantem. - Chętnie, majorze.
Nie skupuję skradzionej własności.
To podarunki.
- Gdzie twoje papiery? - Bierze je pan czy nie?
Nie.
Billy! Co ty wyprawiasz?
Becky.
Clare.
Chryste.
Umrzesz ty kiedyś?
Spójrz na siebie.
Na siebie i swojego czarnego.
Ruse, poszukaj konstabla.
Powiedz, że mamy tu złodziejską kurwę.
Powiedz, że ukradła mi konia i próbowała zabić oficera.
Tak jest.
Jeśli znowu cię zobaczę, osobiście cię zabiję.
Wracaj tam i czekaj.
Mówię poważnie, idź!
Możesz kazać mi milczeć.
Możesz grozić mi śmiercią.
Ale na próżno.
Dziewczyna, którą zgwałciłeś...
której zabiłeś męża i dziecko,
ta dziewczyna nie żyje.
A to, co jest martwe, nie może umrzeć.
To załgana złodziejka.
Mówi tak, bo przyłapałem ją na kradzieży mojego konia.
Każę cię aresztować, pijana kurwo.
Nie jestem twoją kurwą.
Nie jestem twoim słowikiem,
twoją ptaszyną, gołąbeczkiem.
Nie jestem twoja.
Należę tylko i wyłącznie do siebie!
Kiedy zgwałcicie już wszystkie kobiety,
kiedy zabijecie ich mężczyzn i dzieci,
co wtedy zrobisz, poruczniku?
Wyjdź stąd, wariatko.
Nie wolno ci tu być.
Spójrz na siebie.
Cały wystrojony i błyszczący.
Wyglądasz jak niewiniątko.
- Potężny mężczyzna. - Wyprowadźcie ją!
Co jest, żołnierzyku?
Mamusia cię nie kochała?
Chciałabym być na tamtym wzgórzu
Tam wypłakałabym wiele łez
Które poruszyłyby młyn
Is go dté tú mo mhúirnín slán
Sprzedałabym swój spławik, sprzedałabym szpulę
Sprzedałabym jedyny swój kołowrotek
Aby kupić ukochanemu żelazną szpadę
I marzę, marzę, na próżno marzę
Aby znów ujrzeć ukochanego
Musimy iść, Clare.
Proszę, chodźmy już.
Macie takich jak oni?
Takich mężczyzn.
Takich czarnych.
Jak ten sukinsyn szef?
Zdarzają się.
Źli.
Przepełnieni złymi duchami.
Co z nimi robicie?
Starszyzna z nimi rozmawia,
próbują sprowadzać ich na dobrą drogę.
Proszą przodków o pomoc.
Odprawiają rytuał.
A jeśli nie słuchają?
Co z nimi robicie, kiedy pozostają źli?
- Jak ich leczycie? - Leczymy?
My ich nie leczymy,
tylko zabijamy.
Już dobrze.
Śpij.
Odpoczywaj.
Mangana nas pilnuje.
Jest z nami dobry duch.
Odpoczywaj.
To jest mój duch, moja ochra
Nadaj mi barw
Jestem mangana, czarny ptak
Jestem teraz silny
Precz ze złem
Ochra nakazuje mi być silnym
Billy?
Pomocy!
Już po wszystkim, Billy, to koniec.
Możemy odejść.
Kiedy dotrzemy do rzeki, jedź nią aż do końca.
Wciąż tu jestem, białe diabły!
Jestem tu!
I nigdzie się nie wybieram!
Jestem letteremairrenerem
Wróciłem do domu
Jestem z moją matką i ojcem
Jesteśmy silni
Jestem w domu!
Słońce,
słońce...
serce moje.
Nadejdzie lato
I urośnie trawa
Wyrosną zielone liście
Na gałęziach drzew
Moja prawdziwa miłość powróci
Kiedy zacznie świtać
I zacznie śpiewać piosenkę
Z miłości do mnie
Tekst polski - Altair87 Korekta - Igloo666
facebook.pl/GrupaHatak
facebook.pl/AzjaFilm